Dworek Rodziewiczówny

Zagórze
52°11'53"N 21°15'02"E
112 m n. p. m.

Zagórze to niewielkie osiedle otoczone lasem Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, na zachód od szosy nr 17 Warszawa-Lublin. Historia tego osiedla sięga początku XX w. kiedy to Leon Chrzanowski właściciel majątku Olszyny wzniósł tu pensjonat – rodzaj ośrodka leczniczo-wypoczynkowego dla warszawskich środowisk twórczych. Kazimiera Chrzanowska odsprzedała kawałek gruntu Marii Rodziewiczównie, której majątek w Hruszowej na Polesiu był zniszczony przez bolszewików. W 1919 r. pisarka postawiła dworek „Wyraj” i mieszkała w nim przez dwa lata. Tu powstało „Lato leśnych ludzi” i „Gniazdo Białozora”. Przeżyła tu napad rabunkowy, była skrępowana i zakneblowana. Kula z pistoletu przeszyła jej policzek i wyszła uchem. Po długiej kuracji wdarło się zakażenie, wąglik i róża; jej życie wisiało na włosku. To zdarzenie zniechęciło Rodziewiczównę do Zagórza; po wojnie bolszewickiej wróciła do Hruszowej. W Zagórzu była ponownie w 1941 r. z wizytą u Kazimiery Chrzanowskiej i jej córki Haliny Królikowskiej.

W 1939 r. majątek kupiło Koło Przyjaciół Instytutu Higieny Psychicznej, by utworzyć sanatorium dla chorych na nerwice.

Dworek Rodziewiczówny to niewielka willa o mansardowym dachu, z kolumnowym gankiem i balkonem na wysokości I piętra. W pobliżu zwraca uwagę romantyczny, wzniesiony z kamienia „Zameczek” – miejsce pracy prof. Kazimierza Dąbrowskiego, twórcy i dyrektora sanatorium.

 

Źródło: Jacek Kałuszko, Paweł Ajdacki „Otwock i okolice” Wydawnictwo Rewasz 2006

Internet: http://kasiaszkutalska.blogspot.com/2014/02/zagorze-dworek-rodziewiczownej.html

http://books.google.pl/books?id=yBMRwr8aX9kC&pg=PA265&lpg=PA265&dq=dworek+rodziewicz%C3%B3wny+zag%C3%B3rze&source=bl&ots=cPzmVkfjo-&sig=Ri3HqVhnkBK2B6jUpjki4BUVVcA&hl=pl&sa=X&ei=K8N4VLbbGePnywPC-ILADA&ved=0CD0Q6AEwBA#v=onepage&q=dworek%20rodziewicz%C3%B3wny%20zag%C3%B3rze&f=false

http://www.zagorze.waw.pl/o-szkole/historia

Miejsce znajduje się na szlakach

Pobierz aplikację

Geoportal